ἀπόθεστος
ἀπόθεστος, despised
ἀπόθεστος, ον,
- despised, δὴ τότε κεῖτʼ ἀ. Od. 17.296, cf. Lyc. 540, Call. Fr. 302, Plu. Symp. 2.159f. (From θέσσασθαι, cf. πολύθεστος.)
1 abandonado, olvidado
δὴ τότε κεῖτ' ἀ.
del perro de Odiseoἀκλεὴς καὶ ἀ.
<οὐκ> ἐπιζήτητος
2 indeseable
δύην ἀπόθεστον ἀλάλκοι
δεινὰ κἀπόθεστα πείσεσθαι
sufrir cosas terribles y que deben ser evitadas
ἀπό·θεστος, ος, ον :
1 négligé, Od. 17, 296 ||
2 méprisable, odieux, Lyc. 540.
Étym. ἀπό, θέσσασθαι ; cf. πολύθεστος.
ἀπόθεστος, verschmäht, verachtet, Od. 17.296 ; ἀπόθεστα παθεῖν Lycophr. 540, neben δεινά, f.l. ist ἀπόθητα, vgl. πολύθεστος.
Ableit. dunkel ; θέσσασθαι ? ποθέω ? ἀποτίθημι ?
Ableit. dunkel ; θέσσασθαι ? ποθέω ? ἀποτίθημι ?
ἀπόθεστος
[prob. fr. ἀπο- 6 + θεσ-, θέσσασθαι, to pray for. Thus not prayed for, not desired.]
Hence, cast aside, neglected Od. 17.296.
ἀπόθεστος (θέσσασθαι): scouted, despised, Od. 17.296†.
ἀπόθεστος
θέσσασθαι
- despised, Od.