ἀποθειάζω
ἀποθειάζω, = ἀποθεόω, Them. Or. 20.239d.
I c. ac.
1 divinizar c. ac. de pers.
αὐτόν
2 mirar como cosa divina
οἱ πάντες Ἑβραίων θεολόγοι ... τὴν τρίτην καὶ ἁγίαν δύναμιν, ἅγιον πνεῦμα προσειπόντες ἀποθειάζουσιν
II nombrar encomiásticamente c. ac. pred.
Εὐσέβιος ... ὃν οὗτος ἀποθεάζει μέγαν
ἀπο·θειάζω, inspirer d’un souffle divin, Thém. 239d.
ἀποθειάζω, = θειάζω.