ἀρρωστέω
ἀρρωστέω, to be weak and sickly
- to be unwell, Heraclit. 58, X. Mem. 3.11.10, D. 19.124: c. acc. cogn., ἀρρωστίην, ἀρρώστημα, Hp. Coac. 579, Arist. Rh. 1372a28.
1 estar enfermo, enfermar
τοὺς ἀρρωστοῦντας
ἐπὰν δ' ἀρρωστήσῃ, πάντα κινεῖται
οὐ πολλοῖς ἔτεσιν ὕστερον ἀρρωστήσας ἐτελεύτησεν
ὁρῶντες τὸν πατέρα τὸν ἐμὸν ἀρρωστοῦντα
ἐκ τοῦ τραύματος ἠρρώστησε
καὶ ψυχικῶς καὶ σωματικῶς ἀρρωστήσει
• c. ac. int.
ἀ. ἄλλην ἀρρωστίην
ὃ δὲ μηδείς πω ἠρρώστηκεν
2 debilitarse
ἡ δύναμις ἀρρωστεῖ
la fuerza se debilitaὁ λόγος
- to be weak and sickly, Xen., Dem.