ἀσύνθετος
ἀσύνθετος, uncompounded
- uncompounded, Pl. Phd. 78c, Tht. 205c, Arist. Pol. 1252a19; freq. in Gramm., as A.D. Synt. 172.27, al.; ἀ. φωνή a word standing alone, Chrysipp.Stoic. 2.50. Adv. -τως Eust. 17.6.
- II (συντίθεμαι) bound by no covenant, faithless, ὁ δῆμός ἐστιν πρᾶγμα τῶν πάντων ἀσυνθετώτατον D. 19.136 (v.l. ἀσυνετώτατον), cf. Ep.Rom. 1.31; making no covenants, ἀ. διατελοῦσι Phld. Herc. 1251.19.
I (de συντίθημι)
1 no compuesto, simple de cosas y abstr.
αὐτὸ καθ' αὑτὸ (τῶν πρώτων) ἕκαστον ... ἀσύνθετον
cada uno de los primeros elementos es por sí y en sí algo simpleτὸ πρωτογενὲς ἀνθρώποις κτῆμα ... ἀσύνθετον
τῶν ἐν τοῖς ζῴοις μορίων τὰ μὲν ... ἀσύνθετα ὅσα διαιρεῖται εἰς ὁμοιομερῆ
εἶδος
φύσις
ὁ τοῦ θεοῦ νοῦς
• neutr. subst. τὸ ἀ., τὰ ἀ. lo simple op.
τὰ σύνθετα, τὰ συγκείμενα
• de colores puro Thphr.Sens.82
• gram. simple
στοιχεῖα
ἀντωνυμία
ἀ. γενική
el genitivo de un pronombre simpleφωνή
• mat. no divisible de los números primos Theol.Ar.61 (= Philol.A 13)
• mús.
τὰ διαστήματα
intervalos simples, e.d., no divisibles
• métr. del tetrámetro no compuesto Mar.Vict.114.16,
πόδες
2 de pers., en sent. moral descompuesto, incompleto
κᾆτα διὰ παντὸς ἀσύνθετοι διατελοῦ[σιν
II (de συντίθεμαι)
1 que falta a lo convenido, infiel
ὁ δῆμός ἐστιν ... πρᾶγμα ... ἀσυνθετώτατον
ἡ ἀ. Ἰούδα
la pérfida Judá
2 que no pacta
ἡ πρὸς τὸν βίον ἡμῶν ἀ. τύχη
III adv. -ως sin composición, separadamente
ἀ. ἔχειν
• gram. sin formar composición c. el verbo Gramm.Pap.1.39, cf. Eust.17.7.
2) Dem. 19.136 nennt das Volk ἀσταθμητότατον πρᾶγμα τὸ πάντων καὶ ἀσυνθετώτατον (die v.l. ἀσυνετώτατον in vielen mss. beruht auf einer Erkl. Harp.), nach Harp. ἀπιστότατον καὶ ἀβεβαιότατον καὶ πίστεις οὐ τιθέμενον, unbeständig, unzuverlässig, od. der etwas nicht wahrnimmt, nicht beherzigt (συντίθεσθαι), VLL auch bundbrüchig, Ep. ad Rom. 1.31.
- Iuncompounded, Plat.
- II (συντίθεμαι) bound by no covenant, faithless, Dem., NTest.