ἄστοργος

I

1 que ejerce poca atracción ἄκρατοι καὶ ἄστοργοι καὶ μονάδες αἱ τῶν ὅλων ἀρχαί Plu.2.926e.

2 que no siente amor, desalmado, cruel de mujeres ἀστόργου δὲ γυναικὸς ἐπ' ἀλλοτρίῳ νόος αἰεί Theoc.17.43, ἡ ἄ. ἐγὼ πεπίστευκα Ach.Tat.6.16.3, de hombres ὥστοργος Theoc.2.112, μούναν μ' ἀφεὶς ἄλοχον, ἄστοργ', ἄπεις Lyr.Alex.Adesp.6.9, cf. Nic.Th.552, Ep.Rom.1.31, 2Ep.Ti.3.3, Hsch., Sud.

• de animales ἄστοργον πρὸς τὰ ἔκγονα τὸ ὄρνεον Clytus 1, ᾍδης ... ἀστόργου θηρὸς ἔχων κραδίην IG 9(1).489.4 (Acarnania II a.C.), cf. Ach.Tat.1.14.3

• fig. ἀ. θάνατος AP 7.662 (Leon.)

• gener. brutal y sin sentimientos θηριώδη καὶ τὴν ψυχὴν ἄστοργον Aeschin.2.146.

II adv. -ως sin afecto τοῖς ἀστόργ<ω>ς γονεῦσιν διακειμένοις Hymn.Is.21 (Cime), cf. Hymn.Is.17 (Ios).