ἐκκήρυκτος
ἐκκήρυκτος, banished, cast away
ἐκκήρ-υκτος, ον,
- banished, cast away, LXX Je. 22.30, Hsch.
1 expulsado por medio de una proclama, proclamado como proscrito
ἄνθρωπος
2 en lit. crist. excluido, excomulgado
ἐκκλησίας θεοῦ
τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας
κατὰ πᾶσαν Ἐκκλησίαν
οἱ μὲν ἐκκήρυκτοι παρ' ἡμῶν διὰ τὴν ἀσέβειαν γενόμενοι
αὐτὸν ... ἐκκήρυκτον ποιεῖ ἐν τῇ πόλει
ἐκκήρυκτος, ος, ον, banni ou excommunié publiquement, Spt. Jer. 22, 30 ; Bas. 3, 150a.
Étym. ἐκκηρύσσω.
ἐκκήρυκτος, durch öffentlichen Ausruf des Herolds verbannt, Sp.