ἐμπίπρημι
ἐμ·πίπρημι (impf. ἐνεπίμπρην, f. ἐμπρήσω, ao. ἐνέπρησα, pf. ἐμπέπρηκα ; pass. ao. ἐνεπρήσθην, pf. ἐμπέπρησμαι ou ἐμπέπρημαι) incendier, brûler (une ville, un temple, etc.) acc. Hdt. 1, 19, etc. ; Ar. Nub. 1484 ; avec un dat. πυρὶ ἐμπ. Soph. Ph. 801, dévorer par le feu ||
Moy. (f. ἐμπρήσομαι, ao. ἐνεπρησάμην) m. sign. Hdt. 6, 9 ; Q. Sm. 1, 494, etc. ||
➳ Pf. pass. part. ἐμπεπρησμένος, Hdt. 8, 144 ; ou ἐμπεπρημένος (var. -ησμένος) Ar. Vesp. 36. Act. fut. épq. ἐνιπρήσω, Il. 15, 702. Sur l’orthogr. ἐμπίπρημι, v. ἐμπίπλημι fin.
Étym. ἐν, πίμπρημι.
ἐμπίπρημι, (πίμπρημι), anzünden, in Brand stecken ; Her. 1.17 ; οἰκήματα ἐμπεπρησμένα 8.144 ; οἰκίαν Ar. Nub. 1484 ; Plat. Rep. V.470 u. öfter ; ἐνεπίμπρασαν Xen. An. 7.4.15 ; ἐμπιπράντες 5.2.3 ; ἐνεπρήσθη ὁ ὀπισθόδομος Dem. 24.135 ; ὗς ἐμπεπρημένη (v.l. -σμένη), ein gesengtes oder nach Andern ein aufgeblasenes, dickes (s. ἐμπρήθω), Ar. Vesp. 36. Uebertr., pass. in Zorn geraten, Luc. – Hom. ἐμπρήθω u. ἐνιπρήθω.