ἐμπίτνω
ἐμπίτνω, fall upon
ἐμπίτνω, poet. for ἐμπίπτω,
- fall upon, εἰς ὅμιλον B. 9.24; τινί A. Ag. 1468 (lyr.), Supp. 120 (lyr.), cf. S. Aj. 58.
I intr.
1 caer sobre, abatirse c. dat.
δαῖμον, ὃς ἐμπίτνεις δώμασι
divinidad que te abates sobre el palacio
2 dar contra, golpear c. dat.
πολλάκι δ' ἐμπίτνω ξὺν λακίδι λινοσινεῖ Σιδονίᾳ καλύπτρᾳ
una y otra vez doy contra mi velo sidonio con golpe que rasga el lino
II tr. atacar
ἄλλοτ' ἄλλον ἐμπίτνων στρατηλατῶν
ἐμ·πίτνω, mieux que ἐμ·πιτνέω (seul. prés.) c. ἐμπίπτω, Eschl. Ag. 1468, Suppl. 120 ; Soph. Aj. 58.
ἐμπίτνω, (richtiger als ἐμπιτνέω, vgl. πίτνω), = ἐμπίπτω ; δαῖμον ἐμπίτνεις δώμασι Aesch. Ag. 1447, 1148 ; Soph. Aj. 58, vom feindlichen Anfallen.
ἐμπίτνω (ἐμπίπτων: aor. ἔμπετες, ἔμπεσε; ἐμπεσεῖν.)
- a fall upon c. dat. τέτρασι δʼ ἔμπετες ὑψόθεν σωμάτεσσι of a wrestler P. 8.81 βαρὺ δέ σφιν Ἀχιλεὺς ἔμπεσε, χαμαὶ καταβαὶς ἀφʼ ἁρμάτων (Hermann: ἔμπεσʼ Ἀχιλεὺς codd.) N. 6.51
- b attack (with words) εἰ δέ τις ἔνδον νέμει πλοῦτον κρυφαῖον, ἄλλοισι δʼ ἐμπίπτων γελᾷ (ἐμπίτνων coni. Schr., “nam πίπτω non est apud P.”) I. 1.68
- c light upon, i. e. be exposed to c. dat. αἴθωνι πρὶν ἁλίῳ γυῖον ἐμπεσεῖν N. 7.73