ἐνακμάζω
ἐνακμάζω, rage
- = εἶναι ἐν ἀκμῇ, τὰ ἐνακμάζοντα ἄνθη Ael. VH 3.1; of fire, rage, Id. NA 2.8; of cold, ib. 16.26: metaph., τῆς ἐπιθυμίας -ούσης αὐτῷ Chor. in Hermes 17.216: abs., Agath. 5.18.
- II flourish in, πάθος ἐ. τῇ Ἑλλάδι Max.Tyr. 25.1; βασιλείοις ὅροις Him. Or. 7.16; ταῖς Ἑλληνικαῖς Procop.Gaz. Pan. 501.5.
1 estar en sazón, estar en la madurez, estar en su acmé de pers.
ἐνακμάσας τῷ βίῳ καὶ νῷ
habiendo alcanzado su madurez vital e intelectualἑκάτερος ... τῶν εἰρημένων τοῖς τοῦ συγγραφέως χρόνοις ἐνήκμασαν
τὰ ἐνακμάζοντα τῶν ἀνθέων
2 de fenóm., situaciones, etc. estar en su momento culminante o más violento
ὅταν ὁ πυρετὸς ἐνακμάζῃ
πυρὸς ἐνακμάζοντος
τοῦ κρύους ἐνακμάζοντος
ἐνακμάζει τὸ πῦρ αὐτοῖς
3 de estados de ánimo, sentimientos, etc. florecer, alcanzar su máxima expresión c. dat.
τὸ πάθος ἐνακμάζον τῇ τε ἄλλῃ Ἑλλάδι
esta afección alcanzaba su máxima expresión en el resto de Grecia la del amorτῆς ἐπιθυμίας ἐνακμαζούσης αὐτῷ (τῷ ἐρῶντι)
τοῦ θανάτου τὸν φόβον ἐνακμάζειν ... τῇ διανοίᾳ
• en sent. hostil
οὐδ' ἂν ὁ θυμὸς ἀφρόνως ἡμιόνοις ἐνήκμαζε καὶ κυσίν
ni su furor habría llegado insensatamente al extremo contra mulas y perros
4 de pers., c. dat. de abstr. despuntar en, descollar en
τοὺς ἐκ πρώτης ἡλικίας ... ἐνακμάσαντας τῷ θεωρητικῷ μέρει φιλοσοφίας