ἐναίσιος
ἐναίσιος, ominous, righteous, proper
ἐναίσ-ιος, ον,
- = foreg. [ἐναίσιμος] I, opp. ἐξαίσιος, D.C. 38.13.
- II = foreg. II.1, S. OC 1482 (lyr.).
- 2 = foreg. II.2, ὑβρισμοὺς οὐκ ἐ. A. Fr. 179.
1 condigno, adecuado
ὕβριζ' ὑβρισμοὺς οὐκ ἐναισίους ἐμοί
μέλη
2 de pers. y lugares propicio, favorable
ἐναισίου δὲ σοῦ τύχοιμι
(τόποι) ἀλλόκοτοί ... καὶ ἐναίσιοι
3 mánt. auspicioso, de buen augurio
op. ἐξαίσιος
ἐν·αίσιος, ος, ον :
1 convenable, juste, honnête, Soph. O.C. 1482 ||
2 postér. de bon augure, DC. 38, 13.
Étym. ἐν, αἶσα.
ἐναίσιος, = ἐναίσιμος ; Soph. O.C. 1479, Ggstz ἐξαίσιος, DC. 38.13, von guter Vorbedeutung.
ἐναίσιος, ον
= ἐναίσῐμος. II, Soph.