ἐναλιταίνω
ἐνᾰλῐταίνω,
- = ἀλιταίνω ἐν, aor. 2 ἐνήλῐτον Q.S. 13.400, 14.436.
cometer una falta, agraviar c. ac. int.
ὅσσά οἱ ἐν λεχέεσσιν ἐνήλιτε κουριδίοισι
cuantos agravios le causó en su lecho legítimo
ἐν·αλιταίνω [ᾰλῐ] (3 sg. ao. 2 ἐνήλιτε) commettre une faute dans, Q. Sm. 14, 436.
ἐναλιταίνω, (ἀλιταίνω), darin sündigen, ἐνήλιτε Qu.Sm. 14.436.