ἐνάλιος
ἐνάλιος, in, on, of the sea
- in, on, of the sea, κῆτος, κορῶναι, Od. 4.443, 5.67, etc.; νομός Archil. 74.8; εἰνάλιον πόνον ἐχοίσας βαθὺν σκευᾶς ἑτέρας while the rest of the tackle is at work fishing deep in the sea, Pi. P. 2.79. cf. Theoc. 21.39; ἐ. πόροι A. Pers. 453; ἐ. θεός, of Poseidon, S. OC 888 (troch.), 1493 (lyr.); ἐ. λεώς seamen, Id. Aj. 565; πόντου εἰναλία φύσις, i.e. the fish, Id. Ant. 345 (lyr.); of islands, ἐ. Εὐβοιὶς αἶα Id. Fr. 255; ἐ. χθών, of Tyre, E. Ph. 6.—Poet. word, used in later Prose, ἐ. νῆσοι Arist. Mu. 392b19; δίαιται Plu. Luc. 39; ὄργανα Porph. Antr. 35.
marino, del mar de anim.
κῆτος
κορῶναι
πόντου τ' εἰναλία φύσις
de los pecesφῶκαι
λιμναῖαι ἢ εἰνάλιαι ὄρνιθες
εἰνάλι' ὦ λαβύρινθε
de una conchaθηρία
• de dioses
νύμφα
de TetisΖεῦ τ' ἐνά[λιε
Νηρέος εἰναλίου τε κόραι
ἐ. θεός
de Posidón
• de pers.
λεώς
• de lugares
νομός
χοιράδες
πόροι
ἐναλία Εὐβοιὶς αἶα
Φοίνισσα ἐναλία χθών
de Tiroεἰνάλιαι πλάται
del marνῆσοι
• de cosas
τύμβος
κώπη
ὄργανα καὶ ἔργα
• de abstr.
πόνος
δίαιται
Strong 1724
*
of the sea: τὰ ἐ., marine creatures, Ja 3:7.†
- in, on, of the sea, Lat. marinus, Od., Aesch., etc.; ἐν. λεώς sea men, Soph.; πόντου εἰναλία φύσις, i. e. fish, Soph.