ἐπίκοτος
ἐπίκοτος, wrathful, vengeful
ἐπίκοτ-ος, ον,
- wrathful, vengeful, στάσις Pi. Fr. 109.4; μήδεα A. Pr. 601 (lyr.); ἐπικότους τροφᾶς . . ἀράς in wrath at the sons he had bred, Id. Th. 786 (lyr.). Adv. -τως wrathfully, Id. Pr. 163 (lyr.).
- II Pass., hateful, S. Fr. 428.
ἐπί·κοτος, ος, ον :
1 act. qui garde rancune, vindicatif, Eschl. Pr. 602, Sept. 786, Ch. 628 ; p. ext. ennemi, hostile, Pd. fr. 228 ||
2 pass. digne de haine, de ressentiment, Soph. fr. 386.
ἐπίκοτος, zürnend, aufgebracht ; στάσις Pind. frg. 228 ; ἐπʼ ἀνδρὶ δῄοισιν ἐπικότῳ, gegen die Feinde, Aesch. Ch. 619, vgl. Prom. 604 ; voll von Groll u. Haß, DL. 7.114.
• Adv. ἐπικότως , Aesch. Prom. 192.
• Adv. ἐπικότως , Aesch. Prom. 192.
ἐπῐκοτος], -ον
- 1angry στάσιν ἀπὸ πραπίδος ἐπίκοτον ἀνελών fr. 109. 3.
ἐπίκοτος
ἐπί-κοτος, ον
- wrathful, vengeful, Aesch.; ἐπίκοτος τροφᾶς in wrath at the sons he had bred, Aesch.—adv. -τως, wrathfully, Aesch.