ἐπίσσυτος
ἐπίσσυτος, rushing, gushing
ἐπίσσῠτος, ον, (ἐπισεύω, ἐπέσσυμαι)
- rushing, gushing, κλαυμάτων πηγαί A. Ag. 887; violent, sudden, δύαι ib. 1150 (lyr.); βίου τύχαι Id. Eu. 924 (lyr.); φήμα E. Hipp. 574 (lyr.).
ἐπίσσυτος, ος, ον [ῠ] litt. qui s’élance vers ou sur, Eur. Hipp. 574 ; d’où : qui jaillit avec force, Eschl. Ag. 887 ; d’où violent, soudain, Eschl. Ag. 1150, etc., cf. Eum. 924.
Étym. ἐπισσεύω.
ἐπίσσυτος, (ἐπισεύω), herzueilend, herandringend, schnell eintretend, κλαυμάτων ἐπίσσυτοι πηγαί Aesch. Ag. 861, vgl. 1121 ; βίου τύχαι Eum. 883 ; Eur. Hipp. 574.
ἐπίσσυτος
ἐπίσσῠτος, ον
ἐπέσσυμαι,
perf. of ἐπισεύω
- rushing, gushing, of tears, Aesch.: violent, sudden, of misfortunes, Aesch.: c. acc. rushing upon, τὰς φρένας Eur.