ἐπισπεύδω
ἐπισπεύδω, to urge on, further
ἐπισπεύδω,
- urge on, further or promote an object, opp. ἀποσπεύδω, Hdt. 7.18; ἐ. τὸ δρᾶν S. El. 467; τὴν στρατείαν Isoc. 4.138, etc.; of persons, urge on, hasten, X. HG 5.1.33; ὁδίταν Theoc. 16.93: metaph., οἷς (attracted for οὓς) μὴ φύσις ἐπέσπευσεν whom Nature has not matured quickly, Pl. Lg. 810b.
- II intr., hasten onward, E. Tr. 1275; πρός τινα X. Vect. 3.4; ἐ. εἰς ταὐτόν τινι Id. Smp. 7.4: part. ἐπισπεύδων in haste, A.R. 3.1389; τὸ -σπεῦδον τῆς πορείας Hld. 8.17.
ἐπι·σπεύδω :
1 tr. hâter, pousser, acc. : τινά, Xén. Hell. 5, 1, 33 ; Thcr. Idyl. 16, 93, presser qqn ; τι, Hdt. 7, 18 ; Soph. El. 467 ; Isocr. 69a, etc. hâter qqe ch. ||
2 intr. se hâter vers, s’empresser vers, Eur. Tr. 1275 ; πρός τινα, Xén. Vect. 3, 4, vers qqn ; εἴς τι, Xén. Conv. 7, 4, tendre avec ardeur vers qqe ch. ; abs. ἐπισπεύδων, A. Rh. 3, 1389, en hâte ; particul. venir au secours de, dat. Plat. Leg. 810b.
1. met acc. bespoedigen, tot haast aanzetten.
2. intrans. zich erheen haasten:
ἐπισπεύδω, beschleunigen, τὸ δρᾶν Soph. El. 459 ; λόγον Plat. Polit. 262b ; antreiben, fördern, Ggstz ἀποσπεύδω, Her. 7.18 ; οὐκ ἀποτρέπειν, ἀλλʼ ἐπισπεύδειν τὴν στρατείαν Isocr. 4.138 ; Xen. Hell. 5.1.33 ; ὁδίταν Theocr. 15.23. – Intr., herzu-, herbeieilen, ὦ γεραιὲ ποὺς ἐπίσπευσον Eur. Tr. 1275 ; πρὸς φίλους Xen. Vect. 3.4 ; Sp., wie Opp. Hal. 1.613 πολλὸν ἐπισπεύδουσι νέεσθαι ; – zu Hilfe kommen, οἷς μὴ φύσις ἐπέσπευσεν Plat. Legg. VII.810b.
ἐπισπεύδω
fut. σω
- Ito urge on, further or promote an object, Hdt., Soph.: of persons, to urge on, Xen.
- IIintr. to hasten onward, Eur.; ἐπισπ. εἴς τι to be zealous for, aim at an object, Xen.