ἐπαγανακτέω
ἐπαγανακτέω, to be indignant at
ἐπᾰγᾰνακτέω,
- to be indignant, abs., J. BJ 2.13.3, Plu. Alc. 14, Ages. 19.
ἐπ·αγανακτέω-ῶ [ᾰᾰν] s’indigner de, s’irriter de, dat. Plut. Alc. 14 ; Jos. B.J. 2, 13, 3 ; 2, 19, 3 ; Clém. 1, 649 Migne.
ἐπαγανακτέω, darüber unwillig werden, zürnen, Plut. Alc. 14, Agesil. 19 u. a.Sp.
ἐπαγανακτέω
fut. ήσω
- to be indignant at, Plut.