ἐπιμεσουράνημα
ἐπιμεσουράνημα, culmination
ἐπιμεσουράνημα [ᾰν], ατος, τό,
- culmination of a star just after sunrise or just after sunset, Ptol. Alm. 8.4.
ἐπι·μεσουράνημα, ατος (τὸ) t. d’astron. culmination postérieure (du soir) Ptol. t. 2, p. 103, 21.
Étym. ἐπί, μεσουρανέω.
ἐπιμεσουράνημα, τό, die spätere Kulmination, Ptolem.