ἐπίμεμπτος
ἐπίμεμπτος, blaming
ἐπίμεμπτ-ος, ον, = sq., of persons or actions, Ph. 1.260, Ptol. Tetr. 157, A.D. Pron. 86.2, Doroth. ap. Heph.Astr. 3.30, App. BC 2.148, al.
- 2 blaming, Sch. S. Tr. 446. Adv. -τως Arg. Aeschin. 3.
ἐπίμεμπτος, ος, ον, blâmable, Dysc. Pron. 370, 401 ; Conj. 505, 537 ; Adv. 543 ; Synt. 259 ; App. 2, 382 Schweigh.
Étym. ἐπιμέμφομαι.
ἐπίμεμπτος, tadelhaft ; App. B.C. 2.141 ; DL. 7.130.