ἐπιρρηματικός
ἐπιρρηματικός, adverbial
ἐπι-ρρημᾰτικός, ή, όν,
- adverbial, A.D. Adv. 169.11, al., Sch. Ar. Pl. 244, etc. Adv. -κῶς Phryn. PS p.10 B., A.D. Synt. 10.9.
ἐπιρρηματικός, ή, όν [μᾰ] adverbial, Dysc. Adv. 530, 13.
Étym. ἐπίρρημα.
ἐπιρρηματικός, ή, όν, adverbialisch, Schol., z.B. Ar. Plut. 244 u. öfter.