ἐπιτηδευτέον
ἐπιτηδευτέον, onemust pursue
ἐπιτηδ-ευτέον,
- one must pursue, Pl. Lg. 858d. Adj. -τέος, α, ον, to be pursued, Plu. Lib.educ. 2.10b.
ἐπιτηδευτέον [ῐ] vb. d’ἐπιτηδεύω, Plat. Leg. 858d.