ἐπιτιμητής
ἐπιτιμητής, a chastiser, censurer
ἐπιτιμ-ητής, οῦ, ὁ,
- estimator, valuer, Antipho 5.32, IG 1(2).75, 2(2).1176, 11(2).287A 87 (iii B.C.), al.; ἔργων appraiser, overseer (i.e. Zeus), A. Pr. 77.
- II punisher, chastiser, κολασταὶ κἀπ. κακῶν S. Fr. 533; τούτων κολαστὴν κἀπιτιμητήν E. Supp. 255; διακωλυταὶ καὶ ἐ. τῆς..ὁμιλίας Pl. Phdr. 240a.
ἐπιτιμητής, οῦ (ὁ) [τῑ]
1 qui apprécie, qui évalue, qui taxe, Ant. 133, 18 ||
2 qui punit, qui châtie, Soph. fr. 478 ; ou simpl. qui blâme, censeur, Eschl. Pr. 77 ; Eur. Suppl. 255 ; Plat. Phædr. 239e.
Étym. ἐπιτιμάω.
ἐπιτιμητής, [τῑ], ὁ, der Tadler, der züchtigt u. straft, βαρὺς τῶν ἔργων Aesch. Prom. 77 ; καὶ κολαστής Soph. frg. 478 ; Eur. Suppl. 267 ; τῆς ὁμιλίας Plat. Phaedr. 239e. – Bei Antiph. 5.32, ἦσαν καὶ βασανισταὶ καὶ ἐπιτιμηταὶ τῶν σφίσιν αὐτοῖς συμφερόντων, Beurteiler, Taxator.
ἐπιτιμητής
ἐπιτῑμητής, οῦ,
from ἐπιτιμάω
- a chastiser, censurer, Aesch., Eur.