ἐπιτιμητέον
ἐπιτιμητέον, one must censure
ἐπιτιμ-ητέον,
- one must censure, τινί Arist. Top. 118a24, Plb. 8.35.2, Ph. 2.437, al.
- II Adj. -ητέος, α, ον, censurable, Arist. MM 1202b22.