ἔμφωνος
ἔμφωνος, loud of voice
ἔμφωνος, ον,
- vocal, Ael. NA 15.27.
parlante, dotado de voz
(ἄνθρωποι)
(ὄρνιθες)
αὐλός
τὸ Ἀργῷον σκάφος
τὸ ἄψυχον
ἔντερα
de las ovejas utilizadas como cuerdas de instrumentos musicales
ἔμ·φωνος, ος, ον :
1 doué de la voix, El. N.A. 15, 27 ||
2 qui a une voix sonore, Xén. Hell. 2, 4, 20.
Étym. ἐν, φωνή.
ἔμφωνος, stimmbegabt, Xen. Hell. 2.4.20, vom Herold, mit der v.l. εὔφωνος ; von Tieren, Ael. H.A. 15.27.
ἔμφωνος
ἔμ-φωνος, ον
ἐν, φωνή
- loud of voice, Xen.