ἔνορχις
ἔνορχ-ις, ιος, ὁ, ἡ, Ion. for foreg., Hdt. 6.32, 8.105, Luc. DDeor. 10[4].1.
1 de anim. entero, cojudo, no castrado
τράγος
σέρφος
ὕες op. ἐκτομίας
‘castrado’
2 n. de una piedra preciosa
enorchis (λίθος) candida est divisisque fragmentis testium effigiem repraesentat
ἔν·ορχις, gén. ιος, adj. m. c. ἐνόρχης 1, Hdt. 6, 32 ; 8, 105 ; Luc. D. deor. 4, 1.
ἔνορχις, ιος, = ἔνορχος ; Her. 6.32, 8.105 ; τράγος Luc. D.D. 4.1 ; nirgends sicher.
ἔνορχις, ιος
Ionic for ἐνόρχης, Hdt.