ἐνορκίζω
1 en cont. de súplica, desde una posición de inferioridad invocar, adjurar, pedir vehementemente a la divinidad, frec. apelando a la autoridad de otro dios, en defixiones
ἐνορκίσζω ὑμῖν τὸν βασιλέα τῶν κω[φ]ῶν δεμόνων (sic)
os adjuro por el rey de los espíritus mudosἐνορκίσζω ὑμᾶς κατὰ τοῦ Αχελομορφωθ
ἐνορκίζω δὲ Μηνᾶς τόν τε οὐράνιον καὶ τοὺς καταχθονίους· μὴ ἐξεῖναί τινι πωλῆσαι ...
ἐνορκίζομαι τ(ὸν) παντοκρά(τορα) ... μηδένα ἕτερον τεθῆναι
• tb. a autoridades
παρακ[αλῶ ἐν]ορκι[ζο]υσα τὸ ὕψος [ὑ]μῶν κατὰ τοῦ ἀενά[ου] Θ(εο)ῦ σωτῆρος ... πρ[οσ]τάξαι ...
2 desde una posición de igualdad o superioridad hacer jurar, conjurar, poner o pedir bajo juramento frec. apelando a la autoridad divina, gener. c. inf.
ἐνορκίζω ὑμᾶς τὸν κύριον ἀναγνωσθῆναι τὴν ἐπιστολὴν πᾶσιν τοῖς ἀδελφοῖς
os adjuro por el Señor que esta epístola sea leída por todos los hermanosἐνορκίζοντες αὐτὸν (τὸν ἀπόστολον) μνήμην αὐτῶν ἔχειν ἐν ταῖς δεήσεσιν αὐτοῦ
ἐνορκίζω συνομαίμονας ...· μητέραν εὐσεβίῃ πολλῇ διασώσαθ' (habla el difunto)
λέγειν αὐτῷ τἀληθὲς ... ἐνωρκίσατο
• en interdicciones funerarias
ἐνορκίζω ὑμᾶς τὸν ὧδε ἐφεστῶτα ἄγγελον μή τις ποτε τολμῇ ἐνθάδε τινὰ καταθέσθαι
ἐ]νορκίζομαι ὑμῖν τοῖς κατοικοῦσιν εὐσεβεῖν τὸν [τό]πον