ἐνόρκιος
ἐνόρκιος, oath
ἐνόρκ-ιος, ον,
- = ἔνορκος, λόγος Pi. O. 2.92.
- 2 Subst. ἐνόρκιον, τό, oath, LXX Nu. 5.21.
- II = ἔνσπονδος, GDI 3045 (Olympia).
1 apoyado en el juramento
ἐ. λόγος
juramento
2 de pers. sujeto al juramento
τοῦτοι οὐκ ἐνόρκιοι
• fiel al juramento
ἐβοαθόησαν τᾷ πόλει τᾷ ἁμᾷ ἱππέεσσι καὶ πεζοῖς ἐνόρκιοί τε ἐγένοντο
socorrieron a nuestra ciudad con caballería e infantería y se mantuvieron fieles a su juramento
ἐν·όρκιος, ος, ον, confirmé par serment, Pd. O. 2, 166 ; τὸ ἐνόρκιον, Spt. Num. 5, 21, serment pour soutenir une affirmation.
Étym. ἐν, ὅρκος.
ἐνόρκιος, = ἔνορκος ; λόγος, mit einem Eide bekräftigt, Pind. Ol. 2.101.
ἐνόρκῐος
- 1sealed by oath αὐδάσομαι ἐνόρκιον λόγον O. 2.92