ὑδατηρός
ὑδατηρός, of or for water
ὑδᾰτ-ηρός, ά, όν,
- of or for water, μήτε κρωσσοὺς μήτʼ οἰνηροὺς μήθʼ ὑ. water-ewers or pails, A. Fr. 96 (anap.), as cited by Poll. 6.23; but ὑδρηροὺς πίθους καὶ οἰνηρούς as cited in AB 115.
ὑδατηρός, ός, όν [ῠᾰ] qui sert à puiser ou à contenir de l’eau, Eschl. fr. 36.
Étym. ὕδωρ.
ὑδατηρός, zum Wasser gehörend, Wasser in sich fassend, κρωσσός, Wassereimer, Aesch. frg. 328.