ὑπολείπω

ὑπολείπω, also ὑπο-λιμπάνω (q. v.),

• leave remaining, ἅ ῥα τῇ προτέρῃ ὑπέλειπον ἔδοντες Od. 16.50; ὑ. λόγον αὐτοῖς, ὡς . . οἷοί τʼ ἔσονται Th. 8.2 (cf. infr. III); πολεμίους τινὰς ὑ. Id. 6.17; τὸν πόλεμον τοῖς παισί Id. 1.81; οὐδεμίαν ὑπερβολὴν ὑ. τινί leave him no possibility of exceeding, Isoc. 6.105 (f.l. for κατα-) ; τοῖς ἔγγιστα τιμωρεῖσθαι ὑ. Antipho 4.4.11.
• • • 2 of things, fail one, ὑπολείψει ὑμᾶς ἡ μισθοφορά Lys. 27.1 (ἐπι- Reiske, Hude), cf. Arr. Ind. 26.9 (ἐπι- Ellendt); ὑ. τινὰ ὁ λόγος Gorg. 17; ὑπολείποι γὰρ ἂν ὁ αἰὼν διαριθμοῦντα Arist. Rh. 1374a33; [τὰ ὕδατα] ὑ. τινάς Id. Pol. 1330b7.
    • 3 intr., fail, fall short, θεοὶ . . ὑπέλιπον οὐ πώποκα Epich. 170.1; ὅταν ὑπολίπωσιν αἱ βάλανοι Arist. HA 615b22; ὑ. τὸ μέλι ib. 626b6; αἱ τρίχες Id. GA 745a15, cf. PA 650a36 (c. dat.); ἡ φωνὴ ὑπολελοίπει had ceased, Hp. Epid. 5.10, etc.: also, fail in what is expected of one, come short, Lys. 31.4 (ὑπολίπωμαι codd.).
  • II Pass., c. fut. Med., to be left remaining, ἐν μεγάρῳ ὑπελείπετο he was left behind . ., Od. 7.230, cf. Hdt. 1.105, 2.15, 86; ἐγὼ δʼ ὑπολείψομαι αὐτοῦ Od. 17.276, 282, etc.; ὑπολειφθείς Hdt. 5.61, 8.67, X. HG 4.1.39, cf. Isoc. 4.70.
  • • 2 of things, πέμπτον δʼ ὑπελείπετʼ ἄεθλον Il. 23.615; ἐμοὶ δʼ ἅπαξ ἀποφυγόντι ὁ αὐτὸς κίνδυνος ὑπολείπεται Antipho 5.16; μὴ ὑπολείπεσθαι [τοὺς νόμους], εἴ ποτε . . so that they do not remain in force, in case that . ., Th. 3.84; οὐδὲν ὑπολείπεται ἀλλʼ ἢ . . Pl. Phdr. 231b; μηκέτι ὑπολείπεσθαι αὐτοῖς περὶ μηθενὸς ἔνκλημα μηθέν SIG 712.29 (Crete, ii B. C.).
    • 3 c. gen., ὑπολείπεσθαι τοῦ στόλου stay behind the expedition, i. e. not to go upon it, Hdt. 1.165, cf. A. Ag. 73 (anap.).
    • 4 to be left behind in a race, Ar. Ra. 1092; lag behind, κατὰ τὴν ὁδὸν πορεύεσθαι -όμενον Pl. Smp. 174d; of stragglers in an army, X. An. 1.2.25, etc.; ὑ. μικρὸν τοῦ στόματος fall behind the front rank, ib. 5.4.22 (s. v.l.); of fixed stars, lie to the East of a point in the celestial sphere, Hipparch. 3.5.6, al.; of the apparent motion of planets, Arist. Mete. 343a24, al., cf. Epicur. Ep. 2p.53 U, Gem. 12.22, Ptol. Alm. 12.1, Theo Sm. p.147 H.
    • 5 metaph., to be inferior, ταῖς ἡλικίαις τῶν πατέρων Arist. Pol. 1334b39, cf. 1254b35.
    • 6 abs., fail, come to an end, ὁπόταν . . νὺξ ὑπολειφθῇ S. El. 91 (anap.), cf. Arist. Mete. 356b5, al.
  • III Med., leave behind one, τὰ πρόβατα Hdt. 4.121; μηδεμίαν τῶν νεῶν Id. 6.7; ὑ. τούτων ὡς χιλίους leaving about 1000 of them unburied, Id. 8.24; ὑπολείπεσθαι αἰτίαν, ὡς . . to leave cause for reproach against oneself, in thinking that . ., Th. 1.140 (v. sub init.); πόνους Isoc. 9.45.
  • • 2 retain, [τοῦ ὕδατος] περὶ ἑωυτόν Hdt. 2.25; δόρυ ἓν ὧν ἔσχον Arr. Tact. 4.6, cf. 39.1; reserve, ἑαυτῷ ἑκατὸν ἅρματα LXX 2 Ki. 8.4; σαυτῷ ταύτην τὴν ὄλυραν PHib. 1.50.4 (iii B. C.); τὸν ὑπάρχοντα χόρτον τοῖς προβάτοις PCair.Zen. 645.6 (iii B. C.); ὑπολιποῦ τόπον leave a space, ib. 327.83 (iii B. C.): but in D. 18.219 the Act. ὑπέλειπε . . ἑαυτῷ . . ἀναφοράν (left himself a means of escape) is the best reading.
    • 3 deduct from a payment, IG 7.3073.50, 56 (Lebad., ii B. C.):—Pass., ib. 58; ὑπολειπέσθω τῆς τιμῆς τὸ ὀφειλόμενον Philol. 83.204 (Euboea, iii B. C.).

ὑπολείπω, übrig lassen ; ἅ ῥα τῇ προτέρῃ ὑπέλειπον ἔδοντες Od. 16.50 ; u. in Prosa, wie Thuc. 6.10 ; λόγον 8.2 ; Plat. Soph. 332c u. A.; häufiger pass. mit fut. med., zurück-, übrig gelassen werden, zurück-, übrig bleiben, πέμπτον ὑπελείπετʼ ἄεθλον Il. 23.615 ; ἐν μεγάρῳ ὑπελείπετο Od. 7.230 ; ὑπολείψομαι αὐτοῦ 17.276, u. öfter ; Her. 2.15, 5.61, 8.62 u. öfter ; τῆς τότʼ ἀρωγῆς ὑπολειφθέντες Aesch. Ag. 73 ; ὁπόταν δνοφερὰ νὺξ ὑπολειφθῇ Soph. El. 91 ; οὐδὲν ὑπολείπεται ἀλλʼ ἢ ποιεῖν Plat. Phaedr. 231b ; dah. hinter Einem zurückbleiben, ihm nachstehen, ursprünglich vom Wettlauf, absolut, Ar. Ran. 1090 ; κατὰ τὴν ὁδὸν πορεύεσθαι ὑπολειπόμενον Plat. Symp. 174d ; Xen. An. 5.4.22 ; τινός, übh. hinter Einem zurückbleiben, oft bei Sp.
Med. hinter sich zurücklassen, ὑπολειπομένους μηδεμίην τῶν νεῶν Her. 6.7, vgl. 4.121 ; ὑπελίπετο μαρτυρίαν εἰς τὸν ὕστερον λόγον Dem. 28.1, u. ähnlich ὑπελείπετο γὰρ αὐτῶν ἕκαστος ἑαυτῷ ἅμα μὲν ῥᾳστώνην, ἅμα δὲ εἴ τι γίγνοιτο ἀναφοράν 18.219, er ließ sich eine Ausflucht offen. – im Stich lassen, ausgehen, zu mangeln anfangen, dem ἐνδεῖ entsprechend ; bei Lys. 27.1 ὑπολείψει ὑμᾶς ἡ μισθοφορά.

ὑπολείπω

[ὑπο- 12 (the prefix app. pointing vaguely the contrast with what does not remain).]

Fut. pass. ὑπολείψομαι Od. 17.276, 282, Od. 19.44.

• • 1

    To leave remaining or unconsumed; in pass., to remain, be left: πέμπτον ὑπελείπετʼ ἄεθλον Il. 23.615: ἃ τῇ προτέρῃ ὑπέλειπον ἔδοντες Od. 16.50.

  • 2

    In pass., to be left behind, remain, while another departs: ἐν μεγάρῳ ὑπελείπετʼ Ὀδυσεύς Od. 7.230=Od. 19.1 = 51. Cf. Od. 17.276, 282, Od. 19.44.

ὑπολείπω , mid. fut. ὑπολείψομαι: leave over, mid., remain.

ὑπολείπω fut. ψω

• • Ito leave remaining, Od., Thuc., etc.
  • • 2of things, to fail one, ὑπολείψει ὑμᾶς ἡ μισθοφορά Lys.
  • IIPass., c. fut. mid., to be left remaining, Hom., Hdt.
  • • 2of things, to remain in force, Thuc.
    • 3to stay behind, Od.: c. gen., ὑπολείπεσθαι τοῦ στόλου to stay behind the expedition, i. e. not to go upon it, Hdt.
    • 4to be left behind in a race, Ar.: of stragglers in an army, to lag behind, Xen.; ὑπ. μικρὸν τοῦ στόματος to fall behind the front rank, Xen.
    • 5metaph. to be inferior to, τινός Arist.
    • 6absol. to fail, come to an end, Soph.:— ὑπ. τινά ὁ λόγος fails him, Arist.
  • IIIMid. to leave behind one, Hdt.; ὑπολείπεσθαι αἰτίαν to leave cause for reproach against oneself, Thuc.