ὑπόλειμμα
ὑπόλειμμα, remnant, remainder
ὑπόλειμμα, ατος, τό,
- remnant, remainder, Hp. Prorrh. 2.42, Arist. HA 559b21, GA 744b15, 31, Thphr. CP 1.11.3, al., LXX 4 Ki. 21.14, al.
ὑπόλειμμα, ατος (τὸ) reste, reliquat ou arriéré d’un compte, Arstt. H.A. 6, 2, 10 ; G.A. 2, 6, 41 et 44 ; Th. C.P. 1, 11, 3 ; 5, 1, 5.
Étym. ὑπολείπω.
ὑπόλειμμα, τό, Ueberbleibsel ; Theophr.; Plut. Pomp. 16.
Strong
a remnant: Ro 9:27 (Arist., al.; cf. κατάλειμμα).†