ὑψηλόνοος
ὑψηλόνοος, high-minded
ὑψηλό-νοος, ον, contr. ὑψηλό-νους, ουν,
- high-minded: τὸ ὑψηλόνουν Pl. Phdr. 270a (cf. Plu. Per. 8); ῥήτορες Them. Or. 26.329c.
ὑψηλό·νοος-ους, οος-ους, οον-ουν, aux sentiments élevés ; subst. τὸ ὑψηλόνουν, Plat. Phædr. 270a ; Plut. Per. 8 ; Thém. 222b, élévation des sentiments.
Étym. ὑ. νόος.
ὑψηλόνοος, zsgzn ὑψηλόνους, hohes Sinnes ; τὸ ὑψηλόνουν, der hohe Sinn, Plat. Phaedr. 270a ; hochmütig, stolz, Sp.
ὑψηλόνοος
ὑψηλό-νους, ουν,
- high-minded: τὸ ὑψηλόνουν Plat.