ὑψηλόπους
ὑψηλόπους, high-footed
ὑψηλό-πους, ὁ, ἡ, neut. πουν, gen. ποδος,
- high-footed, of beds, Antyll. ap. Orib. 9.14.2.
ὑψηλό·πους, ους, ουν, gén. -ποδος, qui a les jambes hautes, Antyll. (Orib. 235 Matthäi).
Étym. ὑ. πούς.
ὑψηλόπους, πουν, gen. ποδος, mit hohen Füßen, hochbeinig, Sp.