ὑψηλόφωνος
ὑψηλόφωνος, with high
ὑψηλό-φωνος, ον,
- with high or loud voice, Sch.rec. S. El. 243.
ὑψηλό·φωνος, ος, ον, à la voix élevée ou retentissante, en parl. d’une trompette, Cæsar. Dial. 1, 20.
Étym. ὑ. φωνή.
ὑψηλόφωνος, mit hoher od. lauter Stimme, Schol. Soph. El. 243.