ὕψι

ὕψῐ, Adv.

• on high, aloft, ὕ. δʼ ἀναθρῴσκων πέτεται Il. 13.140; ὕ. βιβάς ib. 371; Ζεὺς ἥμενος ὕ. 20.155, cf. Od. 16.264; ἴρηξ . . ἀηδόνα . . ὕ. μάλʼ ἐν νεφέεσσι φέρων Hes. Op. 204; ἐμάχοντο . . ἀπὸ νηῶν ὕ. μελαινάων ἐπιβάντες from high on the ships, Il. 15.387; ὕ . . . ἀέλλη σκίδνατο 16.374; ὕ . . . ὁρμίσσομεν out at sea, 14.77. (Hence ὑψίων, ὑψίτερος, ὕψιστος,—all prob. connected with ὑπέρ.)

ὕψι, adv., hoch, sowohl in der Höhe, als in die Höhe ; ὕψι ἀναθρῴσκων Il. 13.140 ; ὕψι βιβάντα 371 ; Ζεὺς ἥμενος ὕψι κέλευεν 20.155 ; auf hohem Meere, 14.77. – Kompar. ὑψίων, ὑψίτερος, superl. ὕψιστος s. besonders.

ὕψι

[cf. ὑψοῦ.]

• • 1

    On high, aloft : ὕψι καθημένω Od. 16.264. Cf. Il. 15.387, Il. 20.155, Il. 23.874.

  • 2

    To a high or relatively high position, to a great height, high : ἀναθρῴσκων Il. 13.140. Cf. Il. 16.374, Il. 17.723.

    Stepping high : βιβάντα Il. 13.371.

  • 3

    Afloat (cf. ὑψοῦ(3)) : ὕψι ἐπʼ εὐνάων ὁρμίσσομεν [νῆας] Il. 14.77.

ὕψι : on high, up, aloft; ὁρμίζειν, ‘on the high sea,’ in deep water, Il. 14.77.

ὕψι

• on high, aloft, Hom.: on the high sea, out at sea, Od. Hence ὑψίων, ὑψίτερος, ὑψίστος.