ὑψιφαής
ὑψιφαής, high-shining, far-seen
ὑψῐ-φᾰής, ές,
- high-shining, far-seen, τάφος AP 7.701 (Diod.); οὐρανὸς ὑ. PMag. Leid.V. 8.2:—also ὑψῐ-φᾰνής, ές, μνῆμα IG 2(2).3639.1: metaph., eminent, B. 13.5:—also ὑψῐ-φάεννος [ᾰ], ον, Ph.Epic. ap. Eus. PE 9.37.
ὑψι·φαής, ής, ές [ῐ] qui brille en haut ou de haut, qu’on voit de loin, élevé, Anth. 7, 701.
Étym. ὕ. φάος.
ὑψιφαής, ές, hochleuchtend, erscheinend, τύμβος Diod. 14 (VII.701).
ὑψιφαής
ὑψῐ-φαής, ές
φαίνομαι
φάος
- high-shining, far-seen, Anth.