ὑψίπρῳρος
ὑψίπρῳρος, with high prow
ὑψῐ-πρῳρος, ον,
- with high prow, Str. 4.4.1. (ubi ὑψόπρ- codd.); ὑψίπρῳρον αἶρε ταρσόν Orac. ap. Porph. ap. Eus. PE 5.9.
ὑψί·πρῳρος, ος, ον, à la proue élevée, Str. 195, Porph. (Eus. P.E. 195d).
Étym. ὕ. πρῴρα.
ὑψίπρῳρος, mit hohem Vorderteile.
ὑψίπρῳρος
ὑψί-πρῳρος, ον,
πρῷρα
- with high prow, Strab.