ὑψιτενής
ὑψιτενής, stretched on high
ὑψῐ-τενής, ές,
- stretched on high, πόδες Opp. C. 3.492; αὐχήν Nonn. D. 4.376; on high, δαίμων ib. 40.83.
ὑψι·τενής, ής, ές [ῐ] qui tend vers les hauteurs, haut, élevé, Nonn. Jo. 19, 171.
Étym. ὕ. τείνω.
ὑψιτενής, ές, hochgespannt, übh. erhaben, hoch, Nonn.