διαβουκολέω
διαβουκολέω, to cheat with false hopes
Could not find διαβουκολεῖ in Logeion dictionaries.
διαβουκολεῖ present middle-passive indicative 2nd singular, present active indicative 3rd singular of διαβουκολέω
διαβουκολέω,
- cheat with false hopes, Luc. DMort. 15[5].2:—Med., διαβουκολεῖσθαί τινι beguile oneself with. ., Them. Or. 21.255d.
1 en v. act. embaucar
αὐτούς
2 en v. med. entretenerse, dejarse seducir
ἐάν τις ... διαβουκολῆται Ἀριστοτέλει καὶ Θεοφράστῳ
δια·βουκολέω-ῶ (seul. prés.) repaître (de vaines espérances) acc. Luc. D. mort. 5, 2 ; au pass. se repaître de, se délecter de, dat. Thém. 255d.
διαβουκολέω, ganz u. gar täuschen, durch Vorspiegelungen betrügen, Luc. D.Mort. 5.2 ; pass. τινί, sich woran ergötzen, Themist. 21 p. 225d.
διαβουκολέω
fut. ήσω
- to cheat with false hopes, Luc.