διαταράσσω
διαταράσσω, to throw into great confusion, confound utterly
Could not find διαταράσσοντος in Logeion dictionaries.
διαταράσσοντος present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of διαταράσσω
- throw into confusion, X. Mem. 4.2.40, Pl. Lg. 693c, Plb. 11.1.9, Phld. Piet. 108:—Pass., δ. ἐν ταῖς τοῦ βίου μεταβολαῖς Isoc. 2.39, cf. Epicur. Ep. 3 p.66 U., D.S. 18.7, Jul. Or. 3.116d.
I tr.
1 turbar, desconcertar, trastornar c. ac. de pers.
αὐτόν
ἡμᾶς
διαταραχθεὶς ὑπὸ τῆς προσαγγελίας
• abs. provocar alteración, desconcierto las comidas extrañas, Thphr.CP 4.9.3, el amor, Thphr.Fr.107.
2 c. ac. de cosa o abstr. descomponer, alterar, desordenar
τὴν κοιλίην
τὴν κόπρον
τὰς ... τάξεις
τοὺς λόγους
τὴν αἴσθησιν
τὰ ἀναγνώσματα
II intr., en v. med.-pas.
1 desordenarse, alterarse
ἐνίοτε μὲν διαταράσσεται ἡ κοιλίη ἐνίοτε δὲ ἵσταται
algunas veces el vientre se afloja, otras se remueve
2 de pers. desconcertarse, mostrarse perplejo
ἐν ταῖς τοῦ βίου μεταβολαῖς
ἐπὶ τῷ λόγῳ διεταράχθη
de la Virgen
• de anim. trastornarse
(θηρία) ταχέως διεταράχθη
Strong 1298
**
to agitate greatly (Lat.
- to throw into great confusion, confound utterly, Xen.