δικαιοκρίτης
δικαιοκρίτης, righteous judge
δῐκαιο-κρίτης [ῐ], ου, ὁ,
- righteous judge, LXX 2 Ma. 12.41, PRyl. 113.35 (ii A. D.).
juez justo, ponderado en lit. judeo-crist. de Dios
ὁ δ. κύριος
ἀξιῶ σε τὸν κύριον καὶ δικαι[ο]κρίτην ...
δικαιο·κρίτης, ου (ὁ) [ῐρῐ] juge équitable, Spt. 2 Macc. 14, 41 ; Esth. 8, 13 ; Sib. 3, 704.
Étym. δ. κριτής.
δικαιοκρίτης, ὁ, gerechter Richter, Or.Sib. u. a.Sp.