διᾴδω
1 competir en el canto
ῥαψῳδοῦντα ... καὶ διᾴδοντα
τοι διαείσομαι
<πάντως δὲ> διέπταισαν οὗτοι, διᾴδοντες ἀλλήλοις
2 disonar
op. συνᾴδω
δι·ᾴδω, poét. δι·αείδω :
1 (διά, en séparant) ne pas chanter à l’unisson, ne pas chanter d’accord, p. opp. à συνᾴδω, Héraclite éph. fr. 10 (Arstt. Mund. 5, 5) ||
2 (διά, entre) chanter dans l’intervalle, Arstt. Poet. 26, 6, en parl. du chant du chœur entremêlé au dialogue ||
3 (διά, jusqu’au bout) ne cesser de chanter : τινί, Thcr. Idyl. 5, 22, pour disputer le prix à qqn ||
➳ Prés. part. neutre διᾷδον, Héraclite éph. l. c. ; acc. masc. διᾴδοντα, Arstt. l. c. Poét. fut. διαείσομαι, Thcr. Idyl. l. c.
διᾴδω, 1) um die Wette singen, τινί, Arist. poet. 26 ; auch med., bei B.A. 37 (s. διαείδω).
2) dazwischen singen, z.B. im Drama zwischen dem Dialog, Arist. poet. 10.
3) mißtönen, Ggstz von συνᾴδω, Heracl. bei Arist. mund. 5.
2) dazwischen singen, z.B. im Drama zwischen dem Dialog, Arist. poet. 10.
3) mißtönen, Ggstz von συνᾴδω, Heracl. bei Arist. mund. 5.