δυσάδελφος
δυσάδελφος, unhappy in one’s brothers
δῠσ-άδελφος [ᾰ], ον,
- unhappy in oneʼs brothers, A. Th. 871 (lyr., Sup.), Vett.Val. 18.5.
desafortunado por sus hermanos
δυσαδελφόταται πασῶν
de Antígona e Ismeneδύστεκνοι, δυσάδελφοι
δυσ·άδελφος, ος, ον [ῠᾰ] malheureux par ses frères, Eschl. Sept. 870 (sup. -ότατος).
Étym. δ. ἀδελφός.
δυσάδελφος, unglücklich verbrüdert, unglückliche Brüder habend, superl., Aesch. Spt. 852.
δυσάδελφος
δυσ-άδελφος, ον
- unhappy in oneʼs brothers, Aesch.