εὐήλιος
εὐήλιος, well-sunned, sunny, genial
Could not find εὐήλιοι in Logeion dictionaries.
εὐήλιοι Adjective: feminine nominative plural, Adjective: feminine vocative plural, Adjective: masculine nominative plural, Adjective: masculine vocative plural of εὐήλιος
εὐήλιος, Dor. εὐάλιος [ᾱ], ον,
- sunny, genial, χώρη Hp. Aff. 60, cf. E. Hipp. 129 (lyr.), X. Oec. 9.4; ἁμέραι Ar. Ra. 242 (lyr.); εὐάλιον πῦρ the sunʼs heat, E. IT 1138 (lyr.); εὐ. οἰκία Arist. Oec. 1345a32; ἐν εὐηλίῳ in a sunny spot, Id. HA 616b14; τὸ μετόπωρον εὐ. Philostr. VA 4.17. Adv. -ίως in sunlight, A. Eu. 906.
- II of persons, fond of the sun, fond of basking, Philostr. VA 6.4.
εὐ·ήλιος, ος, ον :
1 éclairé ou brillant d’un beau soleil, Eur. I.T. 1138 ; Ar. Ran. 242 ||
2 exposé au soleil (lieu, maison, etc.) Xén. Œc. 9, 4, etc. ; ἐν εὐηλίῳ, Arstt. H.A. 9, 16, 1, en un lieu bien exposé au soleil ||
3 qui aime à se chauffer au soleil, Philstr. 233 ||
➳ Dor. εὐάλιος [ᾱ] Eur. Hipp. 129, I.T. 1138.
Étym. εὖ, ἥλιος.
εὐήλιος, gute Sonne habend, sonnig ; πέτρα Eur. Hipp. 129 ; αἰθέρος πνοαί Phoen. 679 ; πῦρ, das Feuer der Sonne selbst, I.T. 1138 ; ἁμέραι Ar. Ran. 242 ; οἰκία Xen. Oec. 9.4 ; ἐν εὐηλίῳ, an einem sonnigen Orte, in der Sonne, Arist. H.A. 9.16 ; – Philostr. nennt ἄνθρωποι εὐήλιοι die sich gern sonnen.
• Adv. εὐηλίως , mit dem Sonnenlicht, Aesch. Eum. 866.
• Adv. εὐηλίως , mit dem Sonnenlicht, Aesch. Eum. 866.
εὐήλιος
- well-sunned, sunny, genial, Lat. apricus, Eur., Ar.; εὐήλιον πῦρ the sunʼs heat, Eur.:—adv. -ίως, with bright sunshine, Aesch.