εὐμετάπτωτος
εὐμετάπτωτος, unstable
εὐμετά-πτωτος, ον,
- unstable, παιδία Thphr. Sens. 45; τὸ τῆς τύχης εὐ. D.S. 9.10, cf. Secund. Sent. 9. Adv. -τως v.l. in Arr. Epict. 2.22.8.
εὐ·μετάπτωτος, ος, ον, sujet à tomber, instable, chancelant, Th. Sens. 45 ; fig. DS. Exc. Vat. p. 18.
Étym. εὖ, μεταπίπτω.
εὐμετάπτωτος, leicht umschlagend, veränderlich, Theophr. u. Sp.