εὔφημος
εὔφημος, uttering sounds of good omen
Could not find εὐφημότερον in Logeion dictionaries.
εὐφημότερον masculine accusative singular comparative, neuter nominative singular comparative, neuter vocative singular comparative, neuter accusative singular comparative of εὔφημος
εὔφημ-ος, Dor. εὔφᾱμος, ον, (φήμη)
- uttering sounds of good omen, ἀετός Arist. HA 618b31: usu. in derived senses,
- I abstaining from inauspicious words, i.e. religiously silent, εὔφημον . . κοίμησον στόμα A. Ag. 1247; γλῶσσαν εὔ. φέρειν Id. Ch. 581; so perh. εὔ. γόοι Id. Fr. 40; εὐφάμου στόμα φροντίδος ἱέντες moving the lips of reverent thought, i.e. keeping a holy silence, S. OC 132 (lyr.); so ὑπʼ εὐφήμου βοῆς, i.e. in silence, Id. El. 630; εὔφημα φώνει, = εὐφήμει, Id. Aj. 362, 591, E. IT 687; εὔφημος ἴσθι S. Fr. 478; εὔ. πᾶς ἔστω λαός Ar. Th. 39 (anap.).
- 2 mild, softening (cf. εὐφημία II.1, εὐφημισμός), ἐν-οτάτοις ὀνόμασι . . κατονομάζειν Pl. Alc. 2.140c; πρὸς τὸ -ότατον, Lat. in meliorem partem, Luc. Prom.Es 3. Adv. Comp. -ότερον Eust. 1398.49.
- 3 fair-spoken, εἰς τὸ δαιμόνιον Phld. Piet. 18.
- II in positive sense, fair-sounding, auspicious, μῦθοι Xenoph. 1.14; ἦμαρ A. Ag. 636; ἔπος Id. Supp. 512; εὔφημοι κέλαδοι E. Tr. 1072 (lyr.); εὔφαμον δʼ ἐπὶ βωμοῖς μοῦσαν θείατʼ ἀοιδοί A. Supp. 694 (lyr.); Μούσης ἀνοίγειν . . εὔφημον στόμα Ar. Av. 1719; εὔ. πόνοι pious, holy, E. Ion 134 (lyr.); δόμοι Id. Andr. 1144; ᾠδῆς γένος, ἐρωτήματα, Pl. Lg. 800e, Hp.Ma. 293a, cf. Ep.Phil. 4.8; πλοῦς Iamb. VP 3.16 (Sup.). Adv. -μως with or in words of good omen, h.Ap. 171 (dub. l.), A. Eu. 287, IG 1(2).108.55, Pl. Phdr. 265c: Comp. -ότερον Aristaenet. 2.9.
- III laudatory, λόγοι εὔ. panegyrics, Plb. 31.3.4. (Also f.l. for εὔχυμος Aët. 5.58, for εὔφιμος Nic. Al. 275.)
εὔ·φημος, ος, ον :
I au sens religieux :
1 qui prononce des paroles ou pousse des cris de bon augure (p. opp. à δύσφημος) en parl. de l’aigle, Arstt. H.A. 9, 32, 3 ||
2 d’ord. qui évite les paroles de mauvais augure, d’où qui garde un silence religieux, dans les Trag. Soph. O.C. 132 ; εὔφημα φώνει, Soph. Aj. 362, 591 ; Eur. I.T. 687 ; ou εὔφημος ἴσθι, Soph. fr. 426, garde un religieux silence ; p. ext. saint, sacré (maison, chant, etc.) Eur. Andr. 1144 ; Plat. Leg. 801a ||
3 qui emploie un mot favorable au lieu d’un mot de mauvais augure ; p. suite, qui parle par euphémisme, Plat. 2 Alc. 140c ||
II en gén.
1 qui prononce une parole favorable ou bienveillante, Eschl. Ch. 581 ; en parl. de paroles, de bruits, favorable, Eschl. Suppl. 512 ; Eur. Tr. 1072 ; d’où, en gén. favorable, propice εὔφ. ἦμαρ, Eschl. Ag. 636, jour heureux ; πρὸς τὸ εὐφημότατον ἐξηγεῖσθαι, Luc. Prom. 3, interpréter dans le sens le plus favorable ||
2 qui loue, qui célèbre, Pol. 31, 14, 4 ||
Sup. -ότατος, Plat. 2 Alc. 140c ; Luc. l. c. ||
➳ Dor. εὔφαμος [ᾱ] Pd. P. 4, 22, etc.
Étym. εὖ, φήμη.
1. zich onthoudend van ongunstige woorden: zwijgend:
2. gunstig klinkend, geluk voorspellend:
3. heilig:
εὔφημος, 1) von gutem Laute, von guter Vorbedeutung ; ἔπος Aesch. Suppl. 507 ; εὔφημα φώνει, bona verba, Soph. Aj. 355, El. 1202 ; Worte guter Vorbedeutung redend, ὑμῖν δʼ ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν Aesch. Ch. 574, wie εὔφημον ἐπιβοᾶν Suppl. 675 ; ἐν εὐφημοτάτοις ὀνόμασι κατονομάζειν Plat. Alc. II, 140c, d.i. mit milden Ausdrücken ; τὸ τῆς ᾠδῆς γένος εὔφημον ἡμῖν ὑπαρχέτω Legg. VII.801a ; vgl. noch θεὸν ὑμνεῖν εὐφήμοις μύθοις καὶ καθαροῖς λόγοις bei Ath. XI.462e., – Auch = erfreulich, froh, ἦμαρ Aesch. Ag. 622 ; – πρὸς τὸ εὐφημότατον ἐξηγούμενος τὸ εἰρημένον, in meliorem partem, Luc. Prom. 3.
2) andachtsvoll, still, εὔφημον, ὦ τάλαινα, κοίμησον στόμα Aesch. Ag. 1220 ; εὐφήμου στόμα φροντίδος ἱέντες Soph. O.C. 131 ch., wie εὔφημος ἴσθι frg. 426 ; so ist auch El. 620 οὐκ οὖν ἐάσεις οὐδʼ ὑπʼ εὐφήμου βοῆς θῦσαί με = mit Stillschweigen ; vgl. Seidler zu Eur. Tr. 566 ; εὔφημος πᾶς ἔστω λεώς – στόμα συγκλείσας Ar. Th. 39. – Uebertr., δόμοι, das Heiligtum, Eur. Andr. 1145.
3) rühmend, lobend, Plut. u. a.Sp.
• Adv. εὐφήμως , mit Glück bedeutenden, heiligen Worten, καλῶ χώρας ἄνασσαν τῆσδε Aesch. Eum. 277 ; H.h. Apoll. 171 ὑμεῖς δʼ εὖ μάλα πᾶσαι ὑποκρίνασθʼ εὐφήμως ; Plat. Phaedr. 261c προσεπαίσαμεν μετρίως τε καὶ εὐφήμως Ἔρωτα.
2) andachtsvoll, still, εὔφημον, ὦ τάλαινα, κοίμησον στόμα Aesch. Ag. 1220 ; εὐφήμου στόμα φροντίδος ἱέντες Soph. O.C. 131 ch., wie εὔφημος ἴσθι frg. 426 ; so ist auch El. 620 οὐκ οὖν ἐάσεις οὐδʼ ὑπʼ εὐφήμου βοῆς θῦσαί με = mit Stillschweigen ; vgl. Seidler zu Eur. Tr. 566 ; εὔφημος πᾶς ἔστω λεώς – στόμα συγκλείσας Ar. Th. 39. – Uebertr., δόμοι, das Heiligtum, Eur. Andr. 1145.
3) rühmend, lobend, Plut. u. a.Sp.
• Adv. εὐφήμως , mit Glück bedeutenden, heiligen Worten, καλῶ χώρας ἄνασσαν τῆσδε Aesch. Eum. 277 ; H.h. Apoll. 171 ὑμεῖς δʼ εὖ μάλα πᾶσαι ὑποκρίνασθʼ εὐφήμως ; Plat. Phaedr. 261c προσεπαίσαμεν μετρίως τε καὶ εὐφήμως Ἔρωτα.
Strong 2163
primarily, uttering words or sounds of good omen, hence,
1. avoiding ill-omened words, religiously silent.
2. fair-sounding, auspicious (R, mg., gracious): Phl 4:8.†
εὔφημος
φήμη
- Iuttering sounds of good omen, or abstaining from inauspicious words, i. e. religiously silent, opp. to δύσφημος, Aesch., etc.; εὐφήμου στόμα φροντίδος ἱέντες uttering words of religious thought, i. e. keeping a holy silence, Soph.; so, ὑπʼ εὐφήμου βοῆς, i. e. in silence, Soph.; εὔφημα φώνει, like εὐφήμει, Soph.
- IIin positive sense, auspicious, Aesch., Eur., etc.:—so adv. -μως, with or in words of good omen, Hhymn., Aesch.