θανάσιμος
θανάσιμος, deadly
Could not find θανασιμώτερά in Logeion dictionaries.
θανασιμώτερά neuter accusative plural comparative, neuter nominative plural comparative, neuter vocative plural comparative of θανάσιμος
θᾰνάσῐμος [νᾰ], ον, (θάνατος)
- deadly, fatal, Hp. Aph. 2.1, Pl. R. 610e, etc.; τύχαι A. Ag. 1276; πέσημα S. Aj. 1033; χείρωμα Id. OT 560; πέπλος Id. Tr. 758; φάρμακα E. Ion 616, Ph. Bel. 103.31, cf. Metrod. 53, etc.; θηρία θ., of poisonous reptiles, Plb. 1.56.4: θανάσιμα, τά, poisons, Ev.Marc. 16.18, Dsc. 4.108, Gal. 14.154. Adv. -μως, τύπτειν to strike with deadly blow, Antipho 4.3.4: neut. pl. as Adv., ἀσπίδες -μα δάκνουσαι D.S. 1.87.
- 2 belonging to death, θ. αἷμα the life-blood, A. Ag. 1019 (lyr.); μέλψασα θ. γόον having sung her death-song, ib. 1445; θ. ἐκπνοαί E. Hipp. 1438.
- II of persons, near death, S. Ph. 819; θ. ἤδη ὄντα Pl. R. 408b; liable to the death-penalty, Abh.Berl.Akad. 1925(5).21 (Cyrene).
- 2 dead, S. Aj. 517; θ. βεβηκότα Id. OT 959.
θανάσιμος, ος, ον [ᾰᾰ]
I qui donne la mort, mortel (accident, malheur, Soph. Aj. 1033, O.R. 560 ; tunique de Nessus, Soph. Tr. 758) ; φάρμακα θ. Eur. Ion 616, poisons mortels ; θηρία, Pol. 1, 56, 4, reptiles dont le venin est mortel ; θανάσιμα δάκνειν, DS. 1, 87, faire une morsure qui cause la mort ||
II qui concerne la mort, c. à d. :
1 de mort ; θ. μόρος, Eur. Hec. 1135 ; θ. τύχαι, Eschl. Ag. 1276, la mort ; γόος θ. Eschl. Ag. 1445, gémissement de mort ||
2 qui est près de la mort, moribond, mourant, Soph. Ph. 819 ; Plat. Rsp. 408c ||
3 mort, Soph. Aj. 517, O.R. 959.
Étym. θάνατος.
1. dodelijk, fataal:
2. van de dood, doods-:
3. stervend, ten dode opgeschreven:
θανάσιμος, ον, tödlich, todbringend, τύχαι Aesch. Ag. 1249 ; θανάσιμον ἀνδρὸς αἷμα, das Blut des sterbenden Mannes, 1019 ; θανάσιμος γόος, Trauer um den Tod, oder Sterbelied, 1419 ; φάρμακα Eur. Ion 616 ; ὄλωλε θανασίμῳ πεσήματι Soph. Aj. 1012, durch den Sturz ins Schwert ; πέπλον, das vergiftete, Tr. 755 ; βλάβη Plat. Legg. XI.933d ; νόσημα Rep. III.406b ; ἀδικία X.610c ; ἤδη θανάσιμος, er ist dem Sterben, dem Tode nahe, ibd. III.408c ; so Soph. ὦ γαῖα δέξαι θανάσιμόν μʼ ὅπως ἔχω Phil. 808 ; ᾍδου θανασίμους οἰκήτορας Aj. 513, wie Eur. Hec. 1033 θανάσιμον πρὸς ᾍδαν ; – θηρία, giftige, todbringende, Pol. 1.56.4 u. Sp.
• Adv. θανασίμως τύπτειν, tödlich, Antiph. 4 γ 4, wie θανάσιμα δάκνειν DS. 1.87.
• Adv. θανασίμως τύπτειν, tödlich, Antiph. 4 γ 4, wie θανάσιμα δάκνειν DS. 1.87.
Strong 2286
*
deadly: Mk 16:[18].†
θανάσιμος
θᾰνάσῐμος (ᾰ), ον
θνῄσκω
- Ideadly, Trag., etc.
- 2of or belonging to death, θαν. αἷμα (as we say) the life- blood, Aesch.; μέλψασα θ. γόον having sung my death- song, Aesch.
- IIof persons, near death, Soph., Plat.: subject to death, mortal, Plat.: also dead, Soph.