κακηγορέω
κακηγορέω, to speak ill of, abuse, slander
Could not find κακηγοροῦντος in Logeion dictionaries.
κακηγοροῦντος present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of κακηγορέω
κᾰκηγορ-έω,
- speak ill of, abuse, slander, τινα Pl. Smp. 173d, R. 395e, al.; τινὰ πρός τινα (v.l. παρά τινι) Ps.-Phoc. 226: abs., ἀπεχόμενος . . τοῦ κακηγορεῖν from evil-speaking, Pl. Lg. 934e, cf. Arist. EN 1129b23, Hyp. Fr. 246:—Pass., to be abused, Pl. R. 368b.
κακηγορέω-ῶ [ᾰ] dire du mal de, décrier, acc. Ps.-Phocyl. 226 ; Plat. Conv. 173d, etc. ; au pass. Plat. Rsp. 386c.
Étym. κακήγορος.
κακηγορέω, Uebles nachreden, Schlimmes von Einem sagen, verläumden, schelten, τινά, Plat. Rep. II.310d ; καὶ κωμῳδεῖν ἀλλήλους III.395e ; Arist. eth. 5.1 u. Sp., wie Luc. Pisc. 2. – Auch pass., ἡ δικαιοσύνη κακηγορουμένη Plat. Rep. II.368a.
κακηγορέω
κᾰκηγορέω,
- to speak ill of, abuse, slander, Plat. from κακήγορος