καταδίκη

καταδῐκ-η, ἡ,

• judgement given against one, sentence, Epich. 148.5, Plb. 25.3.1 (pl.), LXX Wi. 12.27, Phld. Rh. 1.12 S., Act.Ap. 25.15, Plu. Cor. 29, PGnom. 208 (ii A. D.); κ. εἰς μονομάχους Artem. 4.65.
• • • 2 damages or fine, Th. 5.49, 50, D. 47.52, PHal. 1.52 (iii B.C.); μετεῖναι αὐτῷ τὸ ἥμισυ τῆς κ. IG 12(8).267.16 (Thasos, iii B.C.), cf. Tab.Heracl. 1.156 (pl.).

καταδίκη, ἡ, Verurteilung, Bestrafung ; Epicharm. bei Ath. II.36d ; πρὸς καταδίκας ἐκπεπτωκότες, verbannt, Pol. 26.5.1 ; Sp., wie Plut. adv. Col. 32. – Die Strafe, Luc. D.Mort. 10 E.; bes. Geldstrafe, ἡ κατ. δισχίλιαι μναῖ ἦσαν Thuc. 5.49 ; ἐκτετικέναι, ἀπολαβεῖν, Dem. 21.91, 47.52 u. A.

καταδίκη

• judgment given against one: the damages awarded, Thuc.