καταπελταφέτης
καταπελτ·αφέτης, ou mieux καταπαλτ·αφέτης, ου (ὁ) [ᾰφ] un servant de catapulte, Phil. byz. Bel. p. 82, 13 ||
➳ Dans une inscr. att. καταπαλταφέτης CIA. 2, 316, 27 (281 av. J.-C.) v. Meisterh. p. 12.
Étym. καταπέλτης, ἀφίημι.
καταπελταφέτης, ὁ, der das Geschoß aus der Katapulte abschießt, Sp.