καταπέλτης
καταπέλτης ou mieux καταπάλτης, ου (ὁ)
1 catapulte, machine à lancer des traits, Arstt. Nic. 3, 1 ; Pol. 1, 53, 11, etc. ; DS. 16, 74, etc. Vitr. 10, 15 et 18 ||
2 sorte d’entraves, instrument de torture, DS. 20, 71 ; Spt. 4 Macc. 8, 12 ; 9, 26 ||
➳ Dans les inscr. att. seul. καταπάλτης, CIA. 2, 811 b, 200 (323 av. J.-C.) etc. ; v. Meisterh. p. 12.
Étym. καταπάλλω.
καταπέλτης, ὁ (πάλλω ?), die Katapulte, eine Wurfmaschine, die, mit Sehnen bespannt, Pfeile u. dgl. schleudert ; ὁ τὸν καταπέλτην βουλόμενος ἀφεῖναι Arist. Eth. 3.1 ; Pol. 1.53.11 u. öfter, wie Sp., vgl. Vitruv. 10.15, 18 ; οὔδʼ εἰ καταπέλτην ὑπομένοιεν S.Emp. adv. gr. 145. – Auch ein Marterwerkzeug, DS. 20.71, Charit. 3.4.