κατάρατος
κατάρατος, accursed, abominable
Could not find καταρατότατον in Logeion dictionaries.
καταρατότατον masculine accusative singular superlative, neuter nominative singular superlative, neuter vocative singular superlative, neuter accusative singular superlative of κατάρατος
κατ-άρᾱτος [ᾰρ], ον, Ion. κατ-ήρητος Herod. 5.44, but κατάρητος Schwyzer 702.11 (Erythrae, iv B.C.):—
- accursed, abominable, E. Med. 112 (anap.): freq. in Com., ὡς σεμνὸς ὁ κ. Ar. Ra. 178, cf. Pax 33; ὦ κατάρατε Id. Lys. 530, etc.: Comp. καταρατότερος D. 18.212: Sup. -ότατος S. OT 1345 (lyr.).
κατάρατος, ος, ον [τᾱᾱ] digne d’exécration, maudit, Eur. Med. 112, etc. ; Ar. Ran. 178, etc. ; Dém. 174, 24, etc. ||
Cp. -ότερος, Dém. 298, 28 ; sup. -ότατος, Soph. O.R. 1345.
Étym. καταράομαι.
κατάρατος, [τᾱρᾱ], verwünscht, verflucht ; Ar. Ran. 178 u. öfter ; Eur. Med. 112 ; ὁ καταρατότατος Soph. O.R. 1344 ; auch bei den Rednern, bes. Dem. oft.
κατάρατος
κατάρᾱτος, ον
καταράομαι
- accursed, abominable, Eur., Ar.; comp. -ότερος Dem.; †sup. -ότατος Soph.